เมาทุกอย่างรวมอยู่ในสงกรานต์คราวนี้ แทบสาดแอลกอฮอล์แทนน้ำสงกรานต์อ่ะ เริ่มตั้งแต่เมาหลับ คืนวันที่ 11 เลิกงาน เพื่อนประเสริฐทั้งสองคือคุณบอสกะคุณแอมมี่ ท้าวเธอโทรมาปรึกฯว่าจะไปไหนกันดี เพื่อนที่แสนดีอย่างอิฉันมีหรือจะปฏิเสธ จึงได้แต่ชี้ทางสว่างว่าอาร์ซีเอนี่แหละมึง ใกล้และมัน ก้ไปเจอกันที่อาร์ซีเอ ตะแรกจะเข้าพร็อบบาร์ ไปๆมาๆไปรู้ทฝั่งเล่นสด สนุกดี มีเพื่อนๆรุ่นน้องที่เรียนเตรียมน้อมมาแจมอีก ตอนแรกกูยังไม่เมาเลย โดนช็อท(ที่ชงเอง)เข้าไปหนึ่ง ทีนี้ของขึ้นเลย เต้นมั่วกะใครมั่งไม่รู้ รู้แต่สุดท้ายนัวอยู่กะไอ้รุ่นน้องคนนึงนั่นแหละ ร้องไห้ด้วยเอ้า รั่วจัด เป็นห่าไรไม่รู้ ไอ้บอสปากหมาแซวว่าร้องไห้ปลาบปลื้มผู้ชายคนแรก ฮ่าๆๆ เลวจริงๆอีนี่ ปากหมาไม่ให้อิฉันรู้ตัว สรุปกูเองก็ไม่รู้โว้ยว่ารั่วห่าไร รู้แต่น้องเค้าเป็นคนดี๊คนดี ให้กูซบ เช้ดน้ำตาให้ปลอบกูแล้วยังพากูไปเข้าห้องน้ำอีก ตอนกลับบ้านก็ยังโทรหาอีกด้วยว่าถึงบ้านยัง คนดีจริงๆ ตอนนี้บินไปเรียนต่ออังกฤษแหล่ว สมควรละ คนดีๆก็ไปดีๆนะน้องนะ (เอ๊ะยังไง) ตอนกลับบ้านบอสไปส่ง เมาหลับ น้องมันโทรมาถามถึงบ้านยัง  งัวเงียๆว่ายังไม่ถึงบ้านเลย พระสหายด่าว่าแหกพระเนตรดูมั่งสิโว้ยว่านี่มันหน้าบ้านมึงแล้ว (แป่ว) วันนี้รั่วมากจริง ห่าเหวไรไม่รู้ วันที่ 12 นอนสลบถึงบ่าย ตื่นมาช่วยพ่อซักผ้า พระสหายแอมมี่โทรมาชี้ทางสว่างอีกแล้ว แต่คราวนี้ดันไปสว่างที่เอกมัย เพื่อนรุ่นพี่แอมมี่เป็นหุ้นส่วนอยู่ร้านอิจิ (ตรงข้ามนั่งเล่น) ในร้านเค้าเล่นสงกรานต์กันอ่า ไม่อยากเปียก เลยข้ามมาเหวี่ยง(ศัพท์แอมมี่)ที่นั่งเล่นแทน แหม่...ไม่เสียแรง ผู้ชายนั่งเล่นนี่มันมีแต่หน้าตาดีๆจริงๆ (เสียอย่างเดียวคือมากะเมียทั้งน้าน) เต้นๆอยู่ แอมมี่มันก็โดนขอเบอร์อะไรไปตามเรื่อง (แย่ ไปกะอีนี่ทีไรกูดับทู้กที) โต๊ะข้างหน้ามันมากันกลุ่มใหญ่มากเลย แล้วมีผู้ชายคนนึงมันเต้นเก่งมาก กูเห็นมันแด๊นซ์ตั้งกะต้นยันจบ คงเมาด้วยแหละ พอมันหันหน้ามาแอบเหวอ หน้าเหมือนอิ๊กคิวเลยเว้ย (อิทธิพลคุณนายมลิวัย์ที่ทำให้จำหน้ามันได้) โอ้โห น้องคะ (คิดว่าน้องนะ) ได้ใจมาก เต้นไปเต้นมามันก็เข้ามาเต้นด้วย ก็มาโอบๆตอนมันจะเดินไปห้องน้ำ (ไม่เป็นไร น่ารักให้อภัย ก๊ากๆๆ) ตอนเดินกลับมามันก็เข้ามาถามชื่อ (พอถามชื่อมัน มันกลับพูดไม่รู้เรื่อง เมาแน่ๆ) ไอ้เชี่ยนี่ถามเสร็จหอมแก้มกูซะงั้น เช้ดดดด (กูว่าแล้วว่ามันต้องเมาชัวร์ๆ แต่กูยังไม่เมานะ กินเหล้าไปสองแก้ว เบียร์ขวดนึง เมาดิบ เมาเด็กๆ เอิ้กๆๆ)ช่างหายกล้าอะไรเช่นนี้ชิชะ คิดว่าหน้าตาดีนักรึไงวะ (เออ ก็หน้าตาดีอ่ะ) ก็นั่นแหละ มันน่ารักให้อภัย เหอๆๆ กูได้แต่ยืนเหวอ มันน่ารักจริงๆนะเว้ย ชอบทำเจ๋งด้วย ออกแนวหล่อ(และ)เหี้ย แหม๊....มันช่างสเป๊คกูอะไรเยี่ยงนี้ ช่ายม้ายปวิตรา เหอๆๆ ขากลับไปค้างบ้านแอมมี่ กูว่าจะพอกันทีละกับการนอนกลางระหว่างมันสองตัว ดึกๆนี่ฟาดกูคนละอั้กสองอั้ก นอนกันดีๆไม่ได้รึไงว้อย วันที่ 13 ตอนแรกจะไปต่ออีก ไม่ไหวละ คุณบอสชิ่งหนีไปต่างจังหวัดซะคนนึงก็ไม่ครบองค์ แถมแอมมี่โทรมาซะสามทุ่ม ออกไม่ทันแล้ว ถ้าสักทุ่มนึงยังพอให้พ่อไปส่งได้ (วันก่อนก็พ่อไปส่ง) สรุปนอนถอนอยู่บ้าน วันที่ 14 วันครอบครัวนะฮ้า (หมายความว่าให้อยู่เมากับครอบครัว) วันนี้เมาอ้วก ไปกินโรงเบียร์เยอรมันกัน สั่งเบียร์มาทั้งหมดสามทาวเวอร์ ทาวเวอร์ละสามลิตร แถมตอนจะกลับนี่ต้นเหตุเลย เค้าให้แข่งกินเบียร์ กูก็ไม่ยั่นอยู่แล้ว แต่เสือกให้ใช้หลอดดูด ไม่เคยกินแบบนี้มาก่อนเลย มันขึ้นอ่ะ เมามากๆ จะอ้วก (แพ้ด้วย) พอขึ้นรถมันกระตุกๆ อ้วกเลย กลับบ้านอ้วกต่ออีก พ่อก็อ้วก (แต่พ่อบอกว่า ฉันอ้วกในห้องน้ำเรียบร้อยโว้ย ไม่มีที่จะเดือดร้อนคนอื่นเหมือนหล่อนที่ให้ฉันมานั่งเช็ดล้าง) แม่ก็เมาค้าง ชีเป็นความดันสูงด้วย สรุปคือเมาเกือบทั้งบ้าน (ยกเว้นพี่สาว)   จบข่าว สงกรานต์เมาเดชิตะ โดนตราหน้าจากเพื่อนฝูงคุ้งคามไปแล้วว่าไอ้ขี้เมา กรี๊ดดด ป.ล. หนูเด็กดีจริงๆนะคะคุณตำรวจ **ตอแหล! จากทุกคนที่รู้จัก ฮ่าๆๆ**ป.ล. 2 วันก่อนทำมาม่าเกาหลีรสกิมจิจิเกกินเอง ใส่แค่กิมจิกับไข่ อร่อยว่ะ หรือคิดไปเอง? แต่ซองใหญ่มาก อิ่มโคตรๆ

มาละ  หลังจากไปสงบสติอารมณ์ได้ เริ่มตรงไหนก่อนดีวะ  เริ่มตั้งแต่ชีวิตต้องสู้ดีไหม  เหอะๆๆ วันอาทิตย์ชีวิตต้องสู้ วันเสาร์กูมีเรียนเกาหลีกับแพมใช่ไหม ก็จะไปค้างบ้านทรายต่อเพราะวันอาทิตย์ต้องตื่นเช้ามาก ของหนักเห้ๆอ่ะ  ตอนเย็นหอบของไปเยาวราชหาข้าวเย็นกิน แม่งอยากให้เค้าทำเป็นบุฟเฟ่ต์ แบบจ่ายเงินต้นซอย แล้วเดินชิมของได้ทุกอย่าง  คืออยากกินแม่งทุกอย่างเลยเว้ย แต่แบบ...อย่างละคำสองคำอ่ะ  ซื้อมาคนเดียวก็กินไม่หมด ไอ้ทรายไม่ยอมกินด้วย  สุดท้ายได้กินอีก๋วยจั๊บที่ด่าไปเมื่อปีที่แล้ว (แต่ปีนี้ก็เสือกกินอีก เพราะชอบน้ำซุปพริกไทย) กินผัดวุ้นเส้น กินเต้าทึงรากบัว กินน้ำหล่อฮังก้วย  กินไรอีกไม่รู้แต่อิ่มโคตรๆ วันอาทิตย์ ตื่นเช้าทีเดียว เพราะมวลชนเค้านัดกันเจ็ดโมง แม่ง ขอด่า กูว่ากูออกเจ็ดครึ่งนี่สายแล้วนะ ไปถึงตอนแปดโมงกว่า เชี่ยยยย เห็นแต่พี่หญิงกะโอปอ นอกนั้นนอนอืดดูคอนบุโดคังอยู่บ้านพี่วิ สาดดดดด ใครวะเสือกนัดซะเช้า ปากดีจริงๆ ตอนไปถึงแบบ...ตกใจมากอ่ะ สยามกลายเป็นสีแดงไปแล้ว น่ากลัวมาก มีบางคนมานอนรอตั้งแต่เมื่อคืนด้วย  สุดยอด (หมายถึงพ่อแม่ที่ยอมให้มาอ่ะ สุดยอด)  นั่งเม้าท์กันไปกันมาจนพารากอนเปิดก็ไปฝากของ เมื่อไรกูจะเลิกแบกของประหนึ่งว่าสามารถหนีออกจากบ้านได้ทุกขณะวะ อุปกรณ์ยังชีพกูเยอะมากอ่ะ แต่ไม่ได้ เราต้องทำตัวให้เบาไว้เพราะเดี๋ยววิ่งตามท่านเทพเค้าไม่ทัน (มีคนกัดว่าตอนท่านเดินให้ดูตีนท่านด้วยว่าติดพื้นรึเปล่า ฮ่าๆๆ) ตอนยืนโทมะโดยอยู่ตรงหน้าพารากอน ชะตาฟ้าลิขิตก็มาถึง จะบอกว่ากูเนี่ยทำจดหมายขอเข้างานแถลงข่าวไปกับทางผู้จัดแล้ว แต่กระชั้นมาก สักสองสามวันก่อนหน้านั้นได้  ทีนี้ก็เหมือนมันฉุกละหุก ทางนั้นบอกให้รอคำตอบตั้งแต่บ่ายโมงวันเสาร์เป็นต้นไปเพื่อคอนเฟิมร้อยเปอร์เซ็นต์  กูรอจนถึงเช้าวันอาทิตย์ก็ไม่มีหมาตัวไหนโทรมาสักตัว เลยตัดใจว่าคงไม่ได้แล้ว เพราะจริงๆหนังสือกูก็ใช่ว่าจะใหญ่อะไรมากมาย คอลัมน์ก็จะว่าเกี่ยวกับดาราก็ไม่เชิง เพราะเน้นการ์ตูนมากกว่า เลยตัดใจว่าเอาเหอะช่างมัน แต่ตอนสิบเอ็ดโมงกว่าๆวันอาทิตย์ มันเสือกโทรมาบอกว่าให้กูเข้าได้เว้ย ไอ้เหี้ยยย มาบอกตอนนี้กูทำห่าไรได้มั้ยนี่ กล้องเกลิ้งก็ไม่ได้เตรียมมา แถมให้เข้าได้คนเดียวอีก (ตอนแรกขอไปสาม ก็คิดว่าน่าจะได้สักสอง) แต่ไม่อ่ะ ให้คนเดียว (แต่พอเข้าไปจริงๆแม่งที่สื่อเหลือเยอะมากอ่ะ แล้วจะกันเพื่อ?)  อยากบอกว่ามือสั่นไปหมดเลยตอนที่รู้ว่าได้เข้า อ๊ากกก ในที่สุดเทพเจ้าก็เห็นใจแก่วัยกูที่ไม่ต้องไปเบียดกับเด็กๆมัน   คนเต็มตั้งแต่สิบโมงกว่า แต่อีเคาท์เตอร์เสือกเปิดบ่ายสอง อยากจะบอกว่ามันน่ากลัวมากอ่ะตอนเปิดซุ้ม  ยามาฮ่าต้องปิดซุ้มไปเลยเพราะคนเยอะมากกกก ดันกันจนแผงกั้นแทบพัง ได้ข่าวว่านั่นคือแผงกั้นแบบที่ใช้กับพวกชุมนุมประท้วง ไม่ได้ใช้ของกะหลั่วแบบที่พวกจูเนียร์มา สยองจิตจริงๆ สุดท้ายก็ได้แต่รอร๊อรอ  แล้วเค้าท์เตอร์เปิดอีกอันตรงโรงหนังชั้นสี่ (หรือเจ็ดวะ)  วิ่งกันตับแลบ (เพื่อ?)  แล้วก็ไปต่อแถวรออีก คนแถวนั้นหันมาถามกูด้วยว่าต่อแถวซื้อไรกัน เกือบตอบละว่าต่อแถวซื้อตั๋วไปดูผู้ชาย (แต่ก็ต้องตอบให้ดูดีว่าดูคอนเสิร์ต)  จนสักบ่ายสอง ไฟลท์พวกมันลง มวลชนก็ลังเลๆกันว่าจะไปแอร์พอร์ตดีมั้ยเพราะทางผู้จัดเค้าดักคอไว้ว่าไม่ได้เห็นแน่นอน (คือเอาถุงดำรวบตัวแล้วมัดใส่รถขยะมานะ เพื่อเป็นการพรางตัว) แต่สรุปก็ไป เอ้าไปก็ไป  คันพี่วิไปก่อน คันพี่หญิงตามไป คันกูตามพี่หญิงอีกที ซึ่งสองคันหลังเนี่ยับจี้ตูดกันเลย พี่หญิงเลี้ยวเข้าโรงแรมก่อนเพราะอยากรู้ว่ามันพักที่นี่ชัวร์หรือมั่วนิ่ม  ก็เลยขับตามไปจอด เผอิญว่าอีแท็กซี่ไม่อยากไปแอร์พอร์ตด้วย (สัดมาก แล้วทีแรกรับกูมาทำไม มุขเดิมเลยส่งรถเนี่ย ได้ข่าวพนักงานเรียกรถเค้าก็แจ้งแล้วว่าไปสนามบิน ควาย) เลยลงที่หน้าโรงแรม (เกือบเป็นเรื่องเพราะตกลงพวกมันมาที่นี่จริงๆแต่พี่วิเลยไปแอร์พอร์ทแล้ว) ตอนอยู่โรงแรมก็เกือยโดนไล่ คนเริ่มมากันเยอะ การ์ดเยอะมาก พอสักเกือบสี่โมงองค์ก็ลง เอ้ย เทพก็เสด็จค่ะ โอแม้จ้าววววว แจจุ๊งงงง ขาวห่าไหประลัยกันตร์อะไรได้ขนาดนั้นวะ ใส่เสื้อกล้ามเนี่ยขอเหอะ กูเลือดพุ่งใส่มึงทำไงล่ะ ตาพร่ามากอ่ะ เบื่อตัวเองอีกที่เป็นคนความรู้สึกช้า คือทุกคนเชี่ยวและไวกันมาก แบบรู้งานแล้ว แต่กูนี่พอตะลึงไปสักพัก รู้สึกตัวอีกทีแม่งเข้าลิฟท์กันไปหมดละ ตะโกนเรียกแจจุงอาได้คำเดียว แม่งเอ๊ยยย พอบ่ายสามกว่าก็ต้องนั่งรถกลับไปพารากอนเพราะลงทะเบียนสื่อบ่ายสี่  ฝนตกหนักมากๆ ตอนแรกไม่เห็นภาพเพราะไม่ได้ไปดู แต่มาดูในข่าว แม่งเด็กๆชีวิตต้องสู้หมดเลยว่ะ อดทนกันขนาด (แต่คิดดู๊พอเค้ามาแล้วฝนหยุดฟ้าเปิดเลย เทพป่ะล่ะ สาดดด) ลงทะเบียนพอได้มา แล้วก็มัวแต่วิ่งๆเรื่องบัตรเข้างาน เหี้ยยย รู้ตัวอีกทีเค้าเข้าไปกันหมดแล้ว โฮฮฮฮฮฮฮฮฮ อดเจอตอนพวกมันเดินมาจากสยามดิสฯผ่านสยามเซนฯมาพารากอนเลยอ่ะ โฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮ พี่หญิงบอกว่าแจจุงน่ารักด้วยอ่ะ โฮฮฮฮฮฮฮฮฮ เสียใจอ่ะ โฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮ **ปาดน้ำตา**  เบียดพวกสื่อเข้ามาได้หน่อยเดียวเพราะมาช้ามันเลยปิดไม่ให้เข้าข้างในตรงที่เป็นพวกสื่อกล้อง  กูเลยโดนกันอยู่มุมยูโน  เงยหน้าขึ้นไป  เช้ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด หล่ออลังการมหาศาลบานตะไทไหปลาร้ามาก  หน้าเด้งมาก ผิวเนียนมาก ยิ้มการค้ามาก เค้าโบกมือตลอดเลยนะ กูว่าสมัยนี้ถ้าลงเลือกเค้าได้แน่อ่ะ ไม่ต้องมีคืนวันหมาหอนเลยเอ้า  มองยูโนอยู่นึกขึ้นได้ ไอ้ห่ากูชอบแจจุงนี่หว่า หันไปมอง กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดแสบตามากกกกกกก อยากจะกรี๊ดแม่งตรงนั้นแต่ทำไม่ได้ ชีสวยมากกกกกกกกกกกก  คือทุกคนจะใส่สีออกแนวเทาดำ ชีมาขาวอยู่คนเดียว แล้วทุกคนหัวดำ ชีหัวทองอยู่คนเดียว แล้วเสือกอยู่ตรงกลาง เช้ดดดดดด ไม่เด่นให้มันรู้ไป กูยืนอึ้งแบบ....ทำไรไม่ถูก (อารมณ์เดียวกะตอน อคนช. กระโดดลงมาจากเวทียืนอยู่ตรงหน้า)  เค้าสวยมากๆๆๆๆเลยนะ แล้วทุกคนใส่สูท แจจุงใส่เชิ้ตขาวทับคาร์ดิแกนแขนยาวสีขาว อู๊ยยยยยยย อีคุณนายประกายผ่องยองใยละไมศรี เหมือนมันเรืองแสงได้เลยเว้ย ยังกับคุณหนูเวลาเธอนั่งจิบชายามบ่ายเลยอ่ะ แล้วชอบทำหน้าแอ๊บแบ๊ว มันน่ารักมากกกกกกกกกกก โอยยย กูไม่รู้จะสรรหาคุณศัพท์ไหนมาอธิบายดีแล้ว เท่านั้นยังไม่พ๊ออออ ราวกับว่ากูยังสำลักวามงามของเธอไม่พอนะคะ ชีวายได้อี๊กกกกกก  มองเข้าไปสิ อียุนน่ะ มองเข้าป๊ายยยยย มองเฉยๆไม่พอนะคะ ไอ้สายตาแบบมองแล้วชื่นช้มชื่นชมเนี่ย อ๊ากกกกกกก มึงไม่คิดแต่กูคิดนะเว้ยเฮ้ย แต่...ยั้งงงงงง ยังไม่พอแค่นั้น ตอนรับของขวัญ บักยุนเฮียก็โบกมืออีกแล้ว และมิทราบว่าโบกมือบ่อยไปหน่อยหรืออย่างไร เสื้อท่านอาจจะยับ  คุณนายเธอเอื้อมข้ามหน้าน้องมินที่ยืนสงบเสงี่ยมราวกับกำลังเคารพธงชาติอยู่ แล้วเอามือปัดๆจัดเสื้อให้ยุน กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด กูค้างตายไปแล้วอยู่ตรงนั้น  อ้าปากค้างแบบ....เฮ้ย  เฮ้ย  เฮ้ยยยยย มึงเห็นม้ายยยยว่ายืนอยู่ต่อหน้าคนกี่พัน กล้องกี่ตัว ผัวกี่คน(ไม่ใช่และ)  สาดดดดดดดดดดด  ตายกันไปเลยดีกว่านะ กูงี้ควักเอาผ้าขึ้นมาอุดเลือดแทบไม่ทัน เซอร์วิสกันได้อี๊กกกกกก จนหกโมงกว่าก็สลายโต๋    เดินไปเอาของที่ฝากไว้  ยังมึนๆอยู่เลย เมื่อกี้เกิดอะไรขึ้นกะกู  เสร็จแล้วเหนื่อย ออกมาไปกินแมคกัน (กูกินมังฯนะ) ไปนั่งเม้าท์ๆกะมวลชนสักพักแต่ต้องสู้ชีวิตต่อ ไปดักรอตามทางที่พวกมันจะเดินผ่านเพราะมันมีสัมภาษณ์รายการวิทยุแล้วก็ทีวี วิ่งกันหัวหูกระเจิง ใครวะรองเท้าหลุดก็วิ่งตีนเปล่าซะงั้นอ่ะ ฝรั่งมองเป็นแถว โคตรฮาอ่ะ มาได้ที่ตรงลานสยามดิสฯที่เงยหน้าขึ้นไปเห็นทางเชื่อมตรงเอเชียบุ๊ค เดินออกมา เห็นยุนก่อนเลย โบกมือให้แฟนๆข้างล่างอีกแล้ว จะหาเสียงไปไหน (แต่ก็กรี๊ด ยุนใจดี ฮ่าๆๆ แต่เหมือนเทพจริงๆอ่ะคราวนี้ ฟ้าสูงแผ่นดินต่ำ เงยจนคอตั้ง) เท่านั้นยังไม่พอ ออกมาเรียกแท้กซี่ตามไปสนามบิน แก่งแย่งกันมากๆ ระหว่างทางเจอฝรั่งสองคนมึนๆหาสถานีรถไฟอยู่ ภาษาฝรั่งเศสด้วย ทายสิคะคนดีอย่างกูจะทำอย่างไร ไม่ได้พูดมาสองปีแล้วก็ยังเสือกเสนอหน้าไปช่วย บอกทางไปได้แค่ครึ่งทางมวลชนเรียกแท็กซี่ได้ต้องไปแล้ว ที่เหลือเชิญงมหากันเองแล้วกันนะคะ เหอๆๆ (เลวจริง)   ไปรอที่โรงแรม คราวนี้แหละชีวิตต้องสู้ของแท้ เพราะมันปิดหมดเลย ไม่ให้เห็น ทวยเทพเค้าไปนวดตีนกันหรรษาสบายอารมณ์ ชนชั้นล่างอย่างพวกกูก็นั่งตบยุงกันผัวะเผียะๆ  เสร็จแล้วสัสี่ทุ่มกว่าว่าไปรอที่เคาท์เตอร์  เดินไปอาคารผู้โดยสาร ไอ้ทรายชวนแดกผัดหมี่ซะงั้น กินเสร็จมวลชนเปลี่ยนใจกลับไปโรงแรม (สรุปเดินไปเพื่อผัดหมี่)  กลับมาก็นั่งตบยุงรออีก สักพักเริ่มมีการเคลื่อนไหวทางการเมืองเกิดขึ้น  การ์ดทั้งหลายเริ่มกระจายกำลัง มันเหี้ยมากเลยนะ ยามที่โรงแรมอ่ะ คือลานจอดรถมันจะมีรั้วเหล็กดึงขึ้นลงใช่มะ เหมือนโรงรถอ่ะ มันดึงลงเว้ย แบบกะไม่ให้เห็นเลยสักแว้บ  แล้วมีการใช้แผนลวงข้าศึก  คือให้การ์ดนั่งรถตู้ออกมาก่อน (ยังมีหน้ามาโบกมือ ควาย) แล้วมีรถตู้ตรงกลางคันนึงปิดม่านหมดเลย  แต่กูกะไอ้กวางสูงก้มลงมองทุกคัน เห็นแล้วว่ามันไม่มีคน แต่ทุกคนวิ่งตามกันไปเกือบหมด กูสองคนลังเลๆมองหน้าไม่กล้าวิ่ง เพราะเห็นอยู่แล้วอ่ะว่ารถคันนั้นไม่มีคน พอทุกคันไปหมด มีอีกคันนึงออกมาเว้ย แต่ไปอีกทางนึง ไอ้เชี่ยกูว่าแล้ววว เท่านั้นแหละวิ่งกันไม่ใช่แค่ตับที่แลบ แทบจะคายเอาเครื่องในออกมทุกพวงเลย ไม่ทันอ่ะ ยังไงๆก็ไม่ทัน นั่งแท็กซี่ตามไปประตูวีไอพีก็ไม่ทัน  มันคาร์อินเลย (เอารถเข้าไปจอดเทียบเครื่อง ถ้าเอามันใส่ถาดเทินหัวไปวางบนที่นั่งได้คงทำไปแล้วล่ะ)  เหนื่อยสัดอ่ะ นึกดิ อารมณ์สาวออฟฟิศที่สองปีเอาแต่นั่งไม่เคยออกกำลังเลย แล้วต้องวิ่งแบบ...วิ่งหูดับตับไหม้ตามรถตู้ ของกูก้หนักมาก เชี่ยยยยยย ปอดกับไตกูสลับที่ไปไหนยังไม่กลับมาเลยมั้งเนี่ย เหนื่อยสัด สรุป เลิกตอนเที่ยงคืนกว่า กลับถึงบ้าน(พี่หญิง)ตอนตีหนึ่งครึ่ง นอนตีสอง เช้านายนัดแปดโมงที่สุมวิทให้ไปเป็นล่ามที่โรงงานใหม่  เยี่ยม (ตอนนายโทรมานี่ยูโนกำลังโบกมือให้เลย ดีนะไม่กรี๊ดใส่โทรศัพท์) จบข่าว หนึ่งวันฉันต้องสู้ เดชิตะ ป.ล. ทวยเทพมาหนึ่งวัน ฉันจนไปอีกเป็นปีป.ล. 2 ชอบชุที่เซียใส่ น่ารักมากเลย น้องใส่เป็นเสื้อเชิ้ตทับกั๊กสีเทา ตรงคอติดกระดุมตั้งแล้วเอาริบบิ้นสีดำผูก ใส่แว่นกรอบดำอีก เอาใจพี่ไปเลยน้องป.ล. 3 ชั้นไม่ได้ลืมจินนะเว้ย คลับบ๊อกโหลด จจ.  ทอร์เร้นท์โหลด จ.  จับปลาสองตีนมากป.ล. 4 ท่านใดใคร่บริจาคเงินให้กับผู้ด้อยกรุณาติดต่อได้ทันที ขณะนี้แม้แต่แกลบก็ไม่มีจะกิน